Val á vinnsluefnum þjónar sem grunnur að einangrunarfilmum; mismunandi forrit krefjast þess að velja kvikmyndir með sérstaka frammistöðueiginleika-eins og pólýester, pólýímíð eða pólýtetraflúoretýlen. Þessi efni verða að hafa framúrskarandi einangrunareiginleika, mikinn hitastöðugleika og viðnám gegn efnatæringu, á sama tíma og þau sýna nægjanlegan vélrænan styrk til að tryggja áreiðanleika við síðari vinnslu og loka-notkun.
Á mótunar- og vinnslustigi eru algengar aðferðir útpressun, húðun og kalendrun. Útpressun hentar vel- fyrir stóra-framleiðslu á filmum með einsleitri þykkt; húðun gerir ráð fyrir myndun hagnýtra einangrunarlaga á yfirborði undirlags; og kalendrun felur í sér að þjappa efninu undir háum hita og þrýstingi til að ná æskilegri filmuþykkt. Í öllu vinnsluferlinu er ströng stjórn á hitastigi, þrýstingi og teygjuhraða nauðsynleg til að koma í veg fyrir galla eins og loftbólur, hrukkum eða ójafnri þykkt í filmunni. Algengar aðferðir eftir-vinnslu eru meðal annars plasmameðferð, efnabreytingar eða yfirborðshúð. Meðhöndluðu filmurnar verða að gangast undir strangar prófanir-þar á meðal mat á einangrunarviðnámi, rafeinangrunarstyrk og varmastöðugleika-til að tryggja að fullu samræmi við kröfurnar um fyrirhugaða lokanotkun þeirra.
